ਮੁੰਬਈ : ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿਚ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਰਮੇਸ਼ ਸਿੱਪੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਸਾਇਟੀ ਅਚੀਵਰਜ਼ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਦੇ ਕਵਰ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕੀਤਾ। ਸਿੱਪੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਅਦਾਕਾਰਾ ਕਿਰਨ ਜੁਨੇਜਾ ਨਾਲ ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਵਰ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਹੋਇਆ, ਗੱਲਬਾਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਈ ਜਦੋਂ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਰੀਰਕ ਤਾਕਤ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰਚਨਾਤਮਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ "ਸ਼ੋਲੇ" ਲਈ ਕਾਸਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਲਾਕਾਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਕੀਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਦਲੇਰ ਕਰੀਅਰ ਕਦਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲਾਈਨਅੱਪ ਵਾਲੀ ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਣਾ ਇਕੱਲੀ ਮੁੱਖ ਔਰਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਉਹ ਝਿਜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਭੂਮਿਕਾ ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਉਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਸਹੀ ਸੀ ਪਰ ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ।" ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਟਾਰਡਮ ਨਾਲੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਸਿਨੇਮੈਟਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿੱਘ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਹਿਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਕ ਡੂੰਘੇ ਕਲਾਤਮਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਮੇਸ਼ ਸਿੱਪੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਾਡੇ ਹਰ ਅਦਾਕਾਰ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ੋਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਨ।
ਪਰ ਅਦਾਕਾਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸ਼ਾਇਦ ਨਵੇਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ। ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਵੋਗੇ।" ਸ਼ੋਲੇ ਨੇ ਪੱਛਮੀ, ਡਾਕੂ ਫਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ। ਰਾਮਗੜ੍ਹ ਦੇ ਕਾਲਪਨਿਕ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸੈੱਟ, ਇਹ ਫਿਲਮ ਦੋ ਸਾਬਕਾ ਅਪਰਾਧੀਆਂ, ਜੈ ਅਤੇ ਵੀਰੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਪੁਲਸ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਠਾਕੁਰ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਡਾਕੂ ਗੱਬਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਧਰਮਿੰਦਰ, ਅਮਿਤਾਭ ਬੱਚਨ, ਸੰਜੀਵ ਕੁਮਾਰ, ਜਯਾ ਬੱਚਨ ਅਤੇ ਅਮਜਦ ਖਾਨ ਨੇ ਵੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ। ਜੀ. ਪੀ. ਸਿੱਪੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ, ਸ਼ੋਲੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸੀ।
ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸੈਂਸਰਸ਼ਿਪ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਕ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਤ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਿਸ਼ਰਤ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੂੰਹ-ਜ਼ਬਾਨੀ ਅਤੇ ਇਕ ਲੰਬੇ ਥੀਏਟਰਿਕ ਰਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਫਿਲਮ ਆਪਣੇ ਸੰਵਾਦਾਂ, ਪਾਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਰ. ਡੀ. ਬਰਮਨ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜ ਸਕੋਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਕਲਟ ਕਲਾਸਿਕ ਬਣ ਗਈ। ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਵਪਾਰਕ ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਿਆ, ਇਸ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।