ਮੋਹਾਲੀ : ਰੱਖੜੀ ਦੀ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ 'ਤੇ, ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਐਡੀਸਨ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੋਹਾਲੀ ਵਿਖੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰਜਨ ਦੇ ਲਗਭਗ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਿਡਨੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। "ਬੌਂਡਸ ਆਫ਼ ਲਾਈਫ਼" ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਅੰਗਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਕੀਤਾ ਅੰਗਦਾਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਮੌਕੇ ਮੁੱਖ ਰੀਨਲ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਸਰਜਨ ਡਾ. ਅਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ, ਨੇਫਰੋਲੋਜਿਸਟ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਫਿਜ਼ੀਸ਼ੀਅਨ ਡਾ. ਤਰੁਣਾ, ਯੂਰੋਲੋਜਿਸਟ ਡਾ. ਨਿਪੁਨ ਗੁਪਤਾ ਅਤੇ ਐਡੀਸਨ ਦੀ ਫੈਸੀਲਿਟੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਰੂਪਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵੱਲੋਂ 6 ਡੋਨਰ-ਰਿਸੀਪੀਐਂਟ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਨੇ ਡੋਨਰ-ਰਿਸੀਪੀਐਂਟ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਯਾਤਰਾ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਚ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਨਿਕ ਕਿਡਨੀ ਡਿਜ਼ੀਜ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਡਾਇਲਸਿਸ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਫਲ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਸਰਜਰੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਡਾ. ਅਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਿਡਨੀ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਰਜੀਕਲ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਰਾ ਜਾਂ ਭੈਣ ਅੰਗਦਾਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੱਖੜੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ – ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ। ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਕਿਡਨੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।”
ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਡਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਰਨਾਲਾ ਦੀ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੌਰ (38) ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕਿਡਨੀ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕੂਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਸਰਗਰਮ ਹਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਡਨੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਪਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕੁਲਦੀਪ ਕੌਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਥੋਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਾਇਲਸਿਸ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।"
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਊਰਜਾਵਾਨ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਡਾਇਲਸਿਸ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਬੱਝਾ ਦੇਖਣਾ ਦਿਲ ਦਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਉਮੀਦ ਗੁਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਪਲ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੈਚਿੰਗ ਡੋਨਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਿਡਨੀ ਦੇਣਾ ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਭੈਣ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ, ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਂਦੇ ਦੇਖਣਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ।"
ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਨਛੱਤਰ ਸਿੰਘ (49), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ਕਿਡਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧੰਨਵਾਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੀਆਂ ਕਿਡਨੀਆਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਠੱਪ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਤੇ ਬੋਝ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਝਿਜਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇੱਕ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।' ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸੇ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ।"