ਜਾਣੋ ਆਪਣੇ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ

ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦਾ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਣਾ। ਅਕਸਰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ।" ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਰਅਸਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡੇ, ਗਰਮ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਤੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਪਰਕ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਛੋਟੇ ਪਾੜੇ। ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਅਕਸਰ ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ 'ਕੰਪੋਜ਼ਿਟ ਫਿਲਿੰਗ' ਲਗਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਸੁੰਗੜਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਕੇ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਤਰ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ - ਜਿਸਨੂੰ ਪੀਰੀਅਡੋਨਟਾਈਟਸ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਬੁਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਖੂਨ ਵਗਣਾ, ਢਿੱਲੇ ਦੰਦ, ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਹ ਦੀ ਬਦਬੂ, ਜਾਂ ਢਿੱਲੇ ਦੰਦ ਵਰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਘਟਣ ਦੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਉਣਾ ਜਾਂ ਗਲਤ ਔਜ਼ਾਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਖ਼ਤ ਬ੍ਰਿਸਲ ਵਾਲਾ ਬੁਰਸ਼) ਨਾਲ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਟੂਥਬਰੱਸ਼ ਦਬਾਅ ਘਟਾ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਮਾਡਲ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਚਮਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਡੈਂਟਲ ਬੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਮਾਰਟ ਐਪਾਂ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰੇਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਲਗਾਏ ਗਏ ਦਬਾਅ ਨੂੰ।

ਇਸ ਲਈ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹੀ ਤਕਨੀਕ ਸਿਖਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲਕੇ ਅਤੇ ਇਕਸਾਰ ਦਬਾਅ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪਲੇਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਟਾਉਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੁਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਤਕਨੀਕ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਬੁਰਸ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਖਿਸਕਣ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਕਾਰਨ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ 'ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਫ਼ ਅਲਾਈਨਰ' ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਲਾਈਨਰ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ 'ਫਿਕਸਡ ਰਿਟੇਨਰ' ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਬਾੜੇ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮਸੂੜੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਹੱਲ
ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹੱਲ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹਰ ਕੇਸ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਹੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਅਤੇ ਟੀਚਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਈ ਸਰਜੀਕਲ ਵਿਕਲਪ ਉਪਲਬਧ ਹਨ। 'ਮੁਫ਼ਤ ਗਿੰਗੀਵਲ ਗ੍ਰਾਫਟ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਾਲੂ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਪਰਤ ਨੂੰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਤ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਦੁਆਲੇ ਸਖ਼ਤ, ਗੁਲਾਬੀ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੱਟੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਖਿਸਕਣ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮੁੱਖ ਟੀਚਾ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸੁਹਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ।

ਗ੍ਰਾਫਟ ਅਕਸਰ ਰੰਗ ਅਤੇ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਹਜ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਉੱਨਤ 'ਪਲਾਸਟਿਕ ਸਰਜਰੀ' ਤਕਨੀਕਾਂ ਉਪਲਬਧ ਹਨ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁੱਕਣਾ, ਇਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਟਿਸ਼ੂ ਗ੍ਰਾਫਟ ਰੱਖਣਾ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਾਲੂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸਿਲਾਈ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹ 'ਸੈਂਡਵਿਚ' ਤਰੀਕਾ ਮਸੂੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਦਿੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗ੍ਰਾਫਟ ਮੌਜੂਦਾ ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਤਕਨੀਕਾਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹਨ, ਸਫਲਤਾ ਦਰ 93 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਜੋਖਮ ਘੱਟ ਹੈ।