ਯਰੂਸ਼ਲਮ : ਜਦੋਂ ਸਹਿ-ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੈਪਟਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਦੋ ਹੋਰ ਪਾਇਲਟ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ 182 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚ ਗਈ। ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਲਾਈਦੁਬਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਡਿਊਟੀ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਏਅਰਲਾਈਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਦੂਜੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਐਸੋਸੀਏਟਿਡ ਪ੍ਰੈਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗੌਲੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਅੱਜ ਤੱਕ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗੌਲੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵੇਰਵਾ ਹੈ। ਪਾਇਲਟ ਡੈਨੀਅਲ ਸ਼ਲਿਚਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਿਸੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ,"ਹਰ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਧੂ ਪਾਇਲਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਤੇਲ ਅਵੀਵ ਤੋਂ ਦੁਬਈ ਵਾਪਸ ਉਡਾਉਣਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੀ।" ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ "ਡੈੱਡਹੈਡਿੰਗ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਵਜੋਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲਟ ਕਰਨਗੇ। ਸ਼ਲਿਚਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋਵਾਂ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਅਤੇ ਚੀਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਹਿ-ਪਾਇਲਟ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੈਪਟਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੂਨ ਸੀ। ਗੰਭੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਪਤਾਨ ਕਾਕਪਿਟ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਹਿ-ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਕਪਿਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਭੱਜੇ। ਸ਼ਲਿਚਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪਾਇਲਟ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਲਿਚਰ ਨੇ ਕਿਹਾ,"ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਿਆ ਜੋ ਸਹਿ-ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਪਾਇਲਟ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।" ਸ਼ਲਿਚਟਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪਾਇਲਟ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਾਕਪਿਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਲਿਚਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ,"ਉਸਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਹੀਰੋ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।"
ਉਸਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਨਾਇਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"ਦੋ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੇ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਲਿਚਟਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਿਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕਿਸਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ 10 ਮਿੰਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ। ਜਹਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ ਕਿ ਇਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਡਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਸਥਾਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਐਮਰਜੈਂਸੀ "ਮਏਡੇ" ਕਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕੁਝ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਇਲਟਾਂ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਲਿਚਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਹਾਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।" ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਗੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਇਲਟ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਹਾਈਜੈਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਈਰਾਨ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ" ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਲਗਭਗ 45 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਊਦੀ ਅਰਬ ਦੇ ਤਾਬੂਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨਗੇਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ਲਿਚਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਾਇਲਟਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।